Kościół pod wezwaniem św. Anny w Lublińcu wzniesiony został w 1653 roku na ówczesnym przedmieściu. Jego fundatorem był właściciel dóbr lublinieckich, Andrzej Cellary. Świątynia została zbudowana na zrąb, jest jednonawowa, z dachem pokrytym gontem. Wnętrze zaprojektowane zostało w stylu barokowym.

Adaptacja miejskiego lasu na potrzeby rekreacji mieszkańców rozpoczęła się w latach 70-tych XIX wieku. Wtedy wytyczono pierwsze ścieżki, zbudowano krąg taneczny „Grzybek”, stoły i ławki. Szczególnie lubianym miejscem spacerowiczów była grobla obsadzona dębami, niektóre z nich liczą już 300 lat. Przed I wojną światową utworzono boisko sportowe, staw kąpielowy wraz z kabinami, kanał z mostkiem oraz plac zabaw dla dzieci.

Polowy schron piechoty w odmianie stosunkowo rzadko stosowanej na Śląsku - do ognia czołowego. Schron pierwotnie znajdował się na stacji kolejowej, jednakże po nieudanych próbach rozebrania go, został przewieziony koleją poza miasto i zrzucony do rowu. Dzięki temu można przyjrzeć się szczegółom konstrukcyjnym zwykle niedostępnym do zwiedzania - płyta wylewki pod fundament czy fragmenty zbrojenia stropowego.