Pierwsze wzmianki o parafii w Lubszy pochodzą z 1374 roku i związane są z poborem świętopietrza. Pierwszy kościół zbudowany na przełomie XIV i XV wieku spłonął albo w czasie wojen husyckich albo w okresie wojny między Władysławem Jagiełłą a skięciem Władysławem Opolczykiem. Następny kościół murowany powstał prawdopodobnie w połowie XV wieku. Jego fundatorem był Piotr z Lubszy, właściciel tutejszych dóbr.

Altana Drewniana w Ogrodzie Plebańskim znajduje się przy ul. Wolności 1 przy kościele parafialnym w Boronowie.

Konstrukcja Belkowa Altany pochodzi ze starej bramki cmentarnej z 1621 r. (data wypisana na jednej z belek). Natomiast obicie gontowe z I połowy XX wieku.

Obiekt został wpisany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Historia Bruśka jest ciekawa nie tylko dla znawców „dzieła żelaznego”, ale również ze względu na znajdujące się tutaj zabytki. Szczególnie piękny jest drewniany kościół z połowy XVII wieku p.w. św. Jana Chrzciciela.

Bruśkowski drewniany kościółek pamiętający dawne świetne czas kuźniczego trudu stoi na skraju wioski. Do dzisiaj nie wiadomo kiedy wybudowano pierwszą świątynie w tej miejscowości – prawdopodobnie było to w XV wieku w miejscu dzisiejszego kościółka. Nie wiemy także, co się stało z pierwotnym kościołem, czy pochłonął go pożar, czy zniszczyła burza, czy też po prostu „zestarzał się” i trzeba go było zastąpić nowym.
Dzisiejszy kościółek został zbudowany w połowie XVII wieku na pewno przed 1670 rokiem. Sadowskie księgi pogrzebowe zanotowały, że w latach 1675 – 1758 pochowano w części prezbiterialnej około 10 osób zasłużonych dla tego kościoła. Również pod wieżą znajduje się grób byłego dozorcy huty Liszczyka, który zabił się spadając z wieży kościelnej.

Zajazd powstał w I połowie XIX wieku. Obecnie pełni funkcję rozbudowanego sklepu wraz z restauracją. Znajduje się przy ul. Wojska Polskiego 1.

Obiekt został wpisany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Pochodzący z przełomu XIX i XX wieku pałac był świadkiem historycznych wydarzeń. To w nim m.in. Wojciech Korfanty podpisał odezwę do ludności Śląska, wzywającą ich do zbrojnego powstania przeciw ówczesnemu podziałowi tych ziem pomiędzy Niemcami a Polską. Przez kilkanaście lat pałac pełnił funkcję ośrodka rehabilitacyjnego. Obecnie w jego wnętrzach znajduje się luksusowy hotel i restauracja.

Kapliczka na rzucie prostokąta, z dwuspadowym dachem. W bocznych ścianach niewielkie okna o łukowym zwieńczeniu. Obszerne wejście o łukowym zwieńczeniu, zamknięte metalowymi drzwiami. W szczycie zawieszona skrzynka z figurą Matki Bożej Niepokalanej. Do dachu w szczycie przybity drewniany krzyż.

Powstanie ok. XIX wieku

Budynek szpitala żeńskiego założony został na planie prostokąta z ryzalitem w części środkowej i bocznych. Budynek jest dwu- i trzykondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Budynek nakryty jest dachem wielospadowym oraz mansardowym z naczółkiem. W połaci dachu ulokowane są duże lukarny i okna w kształcie powieki.

W 1849 roku kupiec Salomon Courant i restaurator Łazarz Radlauer na skrzyżowaniu obecnej ul. Mickiewicza i Św. Anny wybudowali restaurację i kręgielnię. Restauracja z salą wykorzystywana była do celów kulturalnych i rozrywkowych, odbywały się w niej imprezy teatralne i operetkowe, koncerty i występy, a także działał tu sklep towarzyski. W skład posesji wchodziły również zabudowania gospodarskie oraz budynek mieszkalny, w którym na początku 1884 r. zamieszkali rodzice i rodzeństwo Edyty Stein.

Tablica pamiątkowa poświęcona rocznicy otwarcia linii kolejowej Lubliniec – Wrocław Mikołajów.