Kaplica Góra Oliwna – zbudowana w 1910 r. z cegły na zboczu Coglowej Góry (365 m n.p.m.) – najwyższego wzniesienia w granicach miasta. Służyła niegdyś jako kaplica przedpogrzebowa. Nazwa wywodzi się od obrazu, w ołtarzyku kaplicy, przedstawiającego Jezusa modlącego się na Górze Oliwnej w towarzystwie śpiących Uczniów.

Ośrodek położony jest wśród Lasów Lublinieckich, nad 120 hektarowym zbiornikiem wodnym Posmyk z własnym molem.

Lasy Lublinieckie słyną z mikroklimatu, malowniczych ścieżek spacerowych i niekończących się tras rowerowych oraz dzikiej zwierzyny.
To doskonałe miejsce do wypoczynku w ciszy i spokoju, aktywnej rekreacji i organizacji imprez okolicznościowych.

Kościół Świętego Jakuba Starszego Apostoła w Lubszy - murowana świątynia w Lubszy, wzniesiona w II połowie XIV w. lub na przełomie wieków XIV i XV, na miejscu drewnianego. Został on wzniesiony z kamienia pochodzącego z głazów narzutowych, które pozostawił wycofujący się lodowiec. Cały kościół, prócz wieży został otynkowany. Kościół jest orientowany. Zbudowany został w stylu gotyckim z cechami renesansowymi, które zostały wprowadzone w późniejszym czasie. Pierwotnie cały dach pokryty był gontami. Teren kościoła w 1827 r. powiększono o nowy cmentarz.

Zespół Budynków Szkolnych w Boronowie obejmuje tzw. "Szkołę Niską", "Szkołę Wysoką" oraz Budynek gospodarczy. Znajdują się one przy ulicy Szkolnej 9.

Tablica pamiątkowa poświęcona patronce miasta.

Gmina Żydowska utworzyła kirkut w 1845 r. Na jego terenie zbudowano budynek parterowy mieszczący: kaplicę, kostnicę, pomieszczenie rytualnych obmywań, mieszkanie dla grabarza. Kirkut otoczono murem z czerwonej cegły z dwoma bramami, istniejącymi do dnia dzisiejszego oraz podzielono na 3 parcele: osobno chowano dzieci, mężczyzn i kobiety.

Czas powstania: ok. XX wieku.

Budynek szpitala jest murowany, podpiwniczony, czterokondygnacyjny usytuowany kalenicowo w ciągu zabudowy ulicy. Elewacja frontowa otynkowana pięcioosiową. W środkowej osi znajdują się współczesne drzwi wejściowe oraz klatka schodowa. Stolarka okienna współczesna. W budynku mieści się odział szpitalny.

Kościółek ten zbudowany z własnych funduszy proboszcza bez udziału patrona, był bardzo skromny, ubogi i maleńki. Ze swą bardzo niska powałą, jednym tylko okienkiem był on raczej wg słów wizytatora (1811) bardziej podobny do więzienia niż do kaplicy. Mieściło się w nim najwyżej 30 osób. Kapliczkę zdobiła jedynie mała wieżyczka z zawieszoną w niej sygnaturką. Brak stałego źródła na pokrycie kosztów remontów i konserwacji dał się kapliczce dotkliwie we znaki. O większych remontach względnie nowych nabytkach w ogóle nie mogło być mowy, a stary inwentarz z biegiem czasu prawie, że nie nadawał się już w ogóle do użytku. W roku 1818 budynek poddano gruntownemu remontowi. Wyklejono na nowo ściany, dano nową podłogę i dach, a w roku 1821 nową podmurówkę. Nową murowaną kaplicę wybudowano w roku 1870. Tak jak poprzednio nadano nowej kaplicy św. Jana Nepomucena za patrona. W związku z rozrastającą się coraz to bardziej parafia, kapliczka wnet okazała się za mała. Proboszcz Wick zabrał się więc do jej rozbudowy i w roku 1904 nowa budowla, stojąca do dziś dnia została ukończona. W roku 2003 została gruntownie odremontowana, dzięki staraniom obecnego proboszcza ks. Marcina Kulisza.

Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1347 i 1490 roku, choć parafia istnieje od XIII wieku. Jeszcze w 1569 roku kościół był drewniany, kryty gontem wspomina się również o belkach i drewnie użytym do naprawy. Na początku XVII wieku, w latach 1607-1608 na miejscu starego drewnianego zbudowano nowy kościół murowany, z wykorzystaniem pozostałości po starej budowli. Przebudowany w 1756 roku, uległ spaleniu w 1789 roku. Prace związane z odbudową rozpoczęły się w 1811 roku.