Zespół Budynków Szkolnych w Boronowie obejmuje tzw. "Szkołę Niską", "Szkołę Wysoką" oraz Budynek gospodarczy. Znajdują się one przy ulicy Szkolnej 9.

Pierwsza wzmianka o miejscowości, która nosiła nazwę „Lessovie Polonicalis”, pochodzi z 1292 roku. Miejscowość pierwotnie należała do parafii  Lubecko.  Życie religijne skupiało się wokół drewnianego, filialnego kościółka, który nosił wezwanie św. Wawrzyńca, a wzniesiony został z inicjatywy Piotra Bujakowskiego w  1618  roku.  Dzięki  dobremu  uposażeniu  rezydował  przy  nim  duszpasterz   w randze lokalisty. W 1803 roku wybudowano szkołę w Lisowie, do której uczęszczały także dzieci z Chwostka i Koloni Lisowskiej. W 1818 roku, na podstawie układu pomiędzy Prusami a Rosją, ustanowiono przejście graniczne Lisów – Herby, a w wiosce zamieszkał celnik o nazwisku Jonas. Za czasów Sylwiusza von Aulocka, właściciela okolicznych dóbr, wybudowano w Lisowie liczne zakłady: młyny, huty szkła, cegielnię, gorzelnię, tartak i trzy piece do wytopu  rudy.  Z  chwilą  wybudowania  nowego  kościoła  w  Kochanowicach      w 1823 roku  hrabia  Alfred  von  Aulock  zrzekł  się  patronatu  nad  kościółkiem w Lisowie, co sprawiło, że budowla popadła w ruinę. Od tego czasu mieszkańcy Lisowa uczęszczali na nabożeństwa do Kochanowic. W 1889 roku  kościółek  został rozebrany, a pozostałe po nim materiały z rozbiórki sprzedano ogrodnikowi  Kadziochowi  z  Kochanowic,  który  wybudował  z  nich  dom  mieszkalny.  W 1892 roku wybudowano w Lisowie dworzec kolejowy.

W 1849 roku kupiec Salomon Courant i restaurator Łazarz Radlauer na skrzyżowaniu obecnej ul. Mickiewicza i Św. Anny wybudowali restaurację i kręgielnię. Restauracja z salą wykorzystywana była do celów kulturalnych i rozrywkowych, odbywały się w niej imprezy teatralne i operetkowe, koncerty i występy, a także działał tu sklep towarzyski. W skład posesji wchodziły również zabudowania gospodarskie oraz budynek mieszkalny, w którym na początku 1884 r. zamieszkali rodzice i rodzeństwo Edyty Stein.

Kaplica Góra Oliwna – zbudowana w 1910 r. z cegły na zboczu Coglowej Góry (365 m n.p.m.) – najwyższego wzniesienia w granicach miasta. Służyła niegdyś jako kaplica przedpogrzebowa. Nazwa wywodzi się od obrazu, w ołtarzyku kaplicy, przedstawiającego Jezusa modlącego się na Górze Oliwnej w towarzystwie śpiących Uczniów.

Kościół pw. Najśw. Serca Pana Jezusa z 1910 r., obecny kościół w Kochcicach znajduje się w miejscu, gdzie ostatni feudalny pan tutejszego zamku, hrabia Ludwik Karol Ballestrem miał swoją stajnię. Została ona przebudowana w latach 1945 – 46.

Muzeum Pro Memoria Edith Stein mieści się przy ulicy Edyty Stein 2 w Lublińcu, na piętrze domu Courantów – dziadków Edyty Stein, męczennicy i świętej Kościoła katolickiego, patronki Lublińca.

Muzeum zostało otwarte w 2009 roku. Jest to nowoczesny obiekt, składający się z dwóch sal: wystawienniczej – ze stałą ekspozycją poświęconą patronce oraz wielofunkcyjnej, wyposażonej w nowoczesny sprzęt audiowizualny, dzięki któremu możliwe jest organizowanie wystaw, wernisaży oraz pokazów.

Jednostka Wojskowa Komandosów w Lublińcu działa w czasie pokoju, kryzysu i wojny, zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Rodowód jednostki sięga 1957 roku, kiedy to w Krakowie powstała kampania rozpoznawcza stacjonująca w koszarach 16. Batalionu Szturmowo-Rozpoznawczego. Na przestrzeni lat jednostka zmieniała swoją lokalizację (Dziwnów na Wyspie Wolin) oraz charakter organizacyjny (z kampanii przeistaczając się w 1. Batalion Szturmowy). W 1986 roku została przeniesiona do Lublińca.

Tablica pamiątkowa poświęcona rocznicy otwarcia linii kolejowej Lubliniec – Wrocław Mikołajów.

Budynek przy ul. Paderewskiego 5 zbudowano w 1909-10 r. W budynku mieścił się dawniej główny urząd statystyczny. Budynek murowany jest z cegły i wzniesiony na planie podobnym do prostokąta (niesymetryczny). Jest dwukondygnacyjny z wysokim użytkowym poddaszem. Budynek posiada elewację dziewięcioosiową i pokryty jest czterospadowym dachem (nad ryzalitami dwuspadowym) wykonanym z dachówki ceramicznej karpiówki. W osi środkowej piętra znajduje się balkon z płytową balustradą podparty dwiema gładkimi kolumnami. Osłania on wejście główne do budynku tworząc sklepienie łukowe pełne. Szczyty ryzalitów zakończone zostały wolutowo.

Wieża ciśnień została wybudowana w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Wykonawcom udało się ukończyć inwestycję przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zanim do Lublińca wkroczyły wojska niemieckie na dachu wieży było ulokowane stanowisko polskiego wojska tj. żołnierzy 74 GPP. Niemieckim samolotom nie udało się 1 września 1939r. zniszczyć budowli. Zrzucone bomby zamiast trafić w więżę uderzyły w przydrożny krzyż umiejscowiony przy skrzyżowaniu ulicy Częstochowskiej oraz Kochcickiej.