Miejscowość Lisowice jest położona 5 km od powiatowego miasta Lublińca na trasie Lubliniec – Opole. W samym środku tej wsi stał drewniany krzyż wokół którego miejscowa ludność odprawiała nabożeństwa majowe i różańcowe. Ówczesny sołtys Jan Siekiera i jego zastępca Jerzy Gryc wystąpili z inicjatywą budowy małej kapliczki obok krzyża na polu rolnika nazwiskiem Wippler. Inicjatywa ta spotkała się z aprobatą mieszkańców Lisowic w postaci składek na budowę. Budowę rozpoczęto w 1901 roku, a ukończono w 1902. W 1902 roku zakupiono i powieszono na wieży dzwon, który oznajmiał miejscowej ludności „Anioł Pański”, jak również wydzwaniał zgony.

Kościół Krzyża Świętego, którego fundatorem był książę opolski Jan, wzniesiono  w 1505 roku na wschód od miasta, tuż za bramą Tarnogórską. 9 stycznia 1661 roku założono  przy  kościele  szpital  pod  tym  samym  wezwaniem,  który  składał  się z dwóch niewielkich pomieszczeń dla ubogich. W czasie wizytacji w 1687 roku nadmieniono, że kościół zbudowany był z drewna. Wewnątrz ściany nie były pomalowane, a kościół zdobiły tylko 3 ołtarze. Do kościoła przylegała niewielka zakrystia,  a  nad  dachem  znajdowała  się  sygnaturka.  W  spisie  wizytacyjnym  z 1834 roku nadmieniono, że kościół z powodu złego stanu technicznego został zamknięty. W 1842 roku stary kościół rozebrano i przystąpiono do budowy murowanego kościoła, który został pobłogosławiony 14 września 1845 roku przez ks. dziekana Jana Janeczko, proboszcza z Dobrodzienia. Koszty budowy wyniosły 3260 talarów, a głównymi dobrodziejami budowy byli: hrabia Andrzej Renard i starosta lubliniecki von Aulock. Kościół do końca I wojny światowej służył jako kaplica pogrzebowa, a w Wielkim Poście odprawiano tam nabożeństwa Drogi Krzyżowej.

Miejscowość Kochanowice należała wcześniej do parafii Lubecko. W 1785 roku utworzono  lokalię  w  Lisowie, do  której  przyłączono  również  Kochanowice. W latach 1812–1815 właściciel Kochanowic, Sylwiusz von Aulock, uczestniczył w kampanii wojennej Prus przeciwko wojskom napoleońskim. Szlachcic uczynił wówczas ślub, że jeśli powróci szczęśliwie do domu, wybuduje z własnych środków kościół w Kochanowicach. Kamień węgielny pod kościół wmurowano 12 marca 1822 roku, a już we wrześniu 1823 roku umieszczono kulę na wieży kościoła. Świątynia jest obiektem późnoklasycystycznym, wybudowanym w stylu empire,   a jej poświęcenie miało miejsce 5 października 1823 roku. W tym samym roku przeniesiono siedzibę dotychczasowej lokalii z Lisowa do Kochanowic, a jej pierwszym  duszpasterzem  został  ks.  Johann  Bernhard.  Elementy wyposażenia kościoła pochodzą od różnych  darczyńców.  Obraz  św.  Wawrzyńca  podarował ks. Schmidt z Nysy, obraz Matki Boskiej Częstochowskiej ufundował zarządca majątku w Kochanowicach – Jakub Graca, a figury św. Sebastiana i św. Rocha podarował ks. Jan Wieczorek z Lubecka.

Warto zobaczyć Stare Miasto wraz z Rynkiem – placem Konrada Mańki, który początkowo miał kształt prostokąta położonego na osi wschód-zachód. Na patrona placu wybrano działacza harcerskiego i członka konspiracyjnej organizacji „Orzeł Biały”, który za swą działalność został aresztowany i skazany na śmierć przez okupanta hitlerowskiego w 1942 r.

Tablica pamiątkowa poświęcona rocznicy otwarcia linii kolejowej Lubliniec – Wrocław Mikołajów.

Muzeum Paleontologiczne w Lisowicach powstało w 2008r. z inicjatywy mieszkańców Lisowic w oparciu o największe polskie odkrycia paleontologiczne. Środki na jego utworzenie, oraz ciągły rozwój pochodzą z budżetu Gminy Pawonków i różnego rodzaju środków UE.

Trwające osiem lat (2006 - 2013) wykopaliska doprowadziły do odkrycia kości pierwszego polskiego dinozaura drapieżnego Smoka z Lisowic ( nazwa potoczna ), oraz największego na świecie dicynodonta, prawdopodobnie jednego z ostatnich przedstawicieli tego wymarłego pod koniec triasu gatunku gadów ssakokształtnych.

Kościół parafialny w Sierakowie Śląskim  pod wezwaniem św. Apostołów Piotra i Pawła, położony za wsią około 2 km na wschód, z całą pewnością istniał już przed faktem utworzenia w Sierakowie parafii. Był on filialnym kościołem parafii w Lubecku. Pierwotnie budowla była drewniana i powstała prawdopodobnie w początkach XVII wieku. Wizytator z roku 1688 nazywa ją „antiqua et obscura”. Przyjęcie więc na czas powstania początek wieku XVII względnie koniec XVI w tym określeniu ma poniekąd swoje uzasadnienie.