Historia Boronowa sięga początków XIII w. Nie jest jednak znana data wybudowania pierwszego kościoła. Według tradycji, pierwszy kościółek wybudowali w 1221 lub 1291 r. ówcześni właściciele wsi - Boronowscy. Taką hipotezę zdaje się potwierdzać wyryta na belce ołtarza głównego data: A.D. 1291. Niestety, w sto lat po wybudowaniu kościółek spłonął, prawdopodobnie od uderzenia pioruna. Nie jest również znana dokładna data powstania obecnego kościoła. Jako datę ukończenia jego budowy przyjmuje się rok 1611.

Przy kościele w Lisowicach powstał ogród. Nie jest to jednak zwykły ogród, oprócz wartości estetycznych ma również przekaz duchowy „będziesz miłował, nie hejtował”.

Odwiedzając to miejsce poznacie wiele ciekawostek o św. Janie Nepomucenie, przeczytacie cenne refleksje dotyczące daru mowy, zdobędziecie też sposobność wyciszenia i skupienia w otoczeniu bogatej roślinności.

Św. Jan Nepomucen niewątpliwie jest postacią niezwykle popularną i czczoną, o czym świadczy niezliczona ilość jego figurek, przydrożnych kaplic i malowideł. Przede wszystkim jest on jednak  patronem tajemnicy spowiedzi św., o czym mówi już jego aureola. Nie lada ciekawostką jest fakt, że tylko Jan Nepomucen w swej aureoli ma wpisane 5 gwiazd. Każda z nich odpowiada jednej literce łacińskiego słowa "TACUI" tzn. "MILCZAŁEM". Można więc powiedzieć, że zachowanie tajemnicy spowiedzi św. jest wręcz wpisane w aureolę! Ponieważ ks. Nepomucen oddał życie, aby nie zgrzeszyć słowem,  jest także patronem dobrego używania mowy. Dobrego czyli nie krzywdzącego drugiego człowieka. Dziś niezwykle często słyszymy o oczernianiu, niesłusznym oskarżaniu, obmawianiu, niszczeniu reputacji, fake newsach, hejcie. Nikt jak św. Jan Nepomucen nie może być lepszym orędownikiem w tych, jakże krzywdzących i na długo raniących człowieka, wymiarach. On jest też patronem wszystkich ofiar zranionych mową.

Budynek wzniesiony został w roku 1754 w stylu zborów ewangelickich z XVIII wieku. Kościół zwrócony częścią ołtarzową ku przodowi. Wieżę w kształcie kwadratu dobudowano od strony wschodniej w 1820 roku, natomiast w 1865 roku nadbudowano jej górną część o konstrukcji szkieletowej, zakańczając strzelistą wieżyczką. Cały budynek oparty na rzucie prostokąta, murowany, potynkowany, przykryty wysokim dachem czterospadowym. Wewnątrz ołtarz ambonowy, rokokowy, flankowany, z dwiema skośnie ustawionymi kolumnami, zwieńczony Okiem Opatrzności. Do bardziej interesujących elementów wyposażenia należy także metalowa chrzcielnica z 1855 roku, oraz organy z rokokowym ornamentem.

Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą oraz obszarze Natura 2000.  Chroni stanowiska cisa pospolitego (około 600 sztuk w wieku do 200 lat) w przystrumykowym łęgu jesionowo-olszowym i borze bagiennym o charakterze naturalnym. Najokazalsze cisy osiągają wysokość do 10,5 metra i pierśnicę do 26,2 cm. Oprócz form piennych część okazów ma postać płożącą lub krzaczastą. Oprócz tego rosną tam m.in. jesion wyniosły, klon jawor i brzoza omszona, a także znajdują się tam stanowiska co najmniej 17 gatunków roślin chronionych, m.in. wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, wroniec widlasty, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, kukułka Fuchsa, kukułka szerokolistna, a także osiągające północną granicę swego zasięgu: liczydło górskie, starzec kędzierzawy i ciemiężyca zielona.

Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1347 i 1490 roku, choć parafia istnieje od XIII wieku. Jeszcze w 1569 roku kościół był drewniany, kryty gontem wspomina się również o belkach i drewnie użytym do naprawy. Na początku XVII wieku, w latach 1607-1608 na miejscu starego drewnianego zbudowano nowy kościół murowany, z wykorzystaniem pozostałości po starej budowli. Przebudowany w 1756 roku, uległ spaleniu w 1789 roku. Prace związane z odbudową rozpoczęły się w 1811 roku.

Obiekt wybudowany w 1707 roku jako budynek mieszkalny dla organisty i jednocześnie nauczyciela w szkole. Pierwszym mieszkańcem był Jarosław Jaroszewicz. W 1819 roku posadę nauczyciela objął Lompa.

Pierwsze wzmianki o parafii w Lubszy pochodzą z 1374 roku i związane są z poborem świętopietrza. Pierwszy kościół zbudowany na przełomie XIV i XV wieku spłonął albo w czasie wojen husyckich albo w okresie wojny między Władysławem Jagiełłą a skięciem Władysławem Opolczykiem. Następny kościół murowany powstał prawdopodobnie w połowie XV wieku. Jego fundatorem był Piotr z Lubszy, właściciel tutejszych dóbr.

Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą również mały, zaniedbany park i spichlerz.

Na temat historii Ciasnej zachowało się bardzo niewiele wiadomości. Wioska najprawdopodobniej powstała w szesnastym stuleciu, choć pierwsze informacje na jej temat pochodzą dopiero z XVII w., kiedy to należała do rodziny von Schick. W 1669 r. miał miejsce ślub Jerzego Ernesta von Schick, właściciela Ciasnej z Dorotą, córką Mikołaja juniora von Frankenberg-Proschlitz. W XVIII w. miejscowy majątek znalazł się w posiadaniu rodu von Koschitzki.

Następni znani właściciele Ciasnej to Frankenbergowie z domu Wąsice (Wundschuetz): kapitan wojsk pruskich Karol Ewald Moryc (1769-1828) i jego syn Herman Juliusz Moryc Wolf (ur. 1802 r.). Na przełomie XIX i XX w. majątek zakupili Kitzingowie, którzy na początku dwudziestego stulecia w miejscu wcześniejszej budowli wznieśli istniejący do dziś pałac.