Pierwsza wzmianka o Wędzinie pochodzi dopiero z 1679 r. Założenie wioski miało miejsce zapewne dużo wcześniej, lecz brak informacji w źródłach uniemożliwia opisanie jej dziejów. Wędzina na przełomie XVII i XVIII w. była własnością rodziny von Gaschin, a następnie rodu Rouzitz de Helm. Ostatnim prywatnym właścicielem majątku przed 1945 rokiem był Bernard von Studnitz.

Na szczególną uwagę zasługuje Sala Tradycji Magistrali Węglowej Śląsk – Porty im. inż. Józefa Nowkuńskiego, gdzie istnieje możliwość zwiedzania i zapoznania się z historią Magistrali Węglowej Śląsk – Porty, największą inwestycją komunikacyjną w II Rzeczpospolitej, wybudowaną w latach 1925 – 1933 (magistrala węglowa umożliwiła bezpośrednie połączenie Śląska z Gdynią).

Zabudowania szkolne powstały w 1899 r. Znajdują się w miejscowości Grojec. Obecnie stanowią własność prywatną.

Obiekt został wpisany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 62/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Czas powstania: ok. XX wieku.

Budynek szpitala jest murowany, podpiwniczony, czterokondygnacyjny usytuowany kalenicowo w ciągu zabudowy ulicy. Elewacja frontowa otynkowana pięcioosiową. W środkowej osi znajdują się współczesne drzwi wejściowe oraz klatka schodowa. Stolarka okienna współczesna. W budynku mieści się odział szpitalny.

Kapliczka Murowana Matki Boskiej powstała na początku XX wieku. Znajduje się przy ul. 3 Maja 105.

Na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r. została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pochodzący z przełomu XIX i XX wieku pałac był świadkiem historycznych wydarzeń. To w nim m.in. Wojciech Korfanty podpisał odezwę do ludności Śląska, wzywającą ich do zbrojnego powstania przeciw ówczesnemu podziałowi tych ziem pomiędzy Niemcami a Polską. Przez kilkanaście lat pałac pełnił funkcję ośrodka rehabilitacyjnego. Obecnie w jego wnętrzach znajduje się luksusowy hotel i restauracja.

Tablica pamiątkowa poświęcona lublinieckim policjantom zamordowanym w Katyniu i Miednoje.

Kościół Świętego Jakuba Starszego Apostoła w Lubszy - murowana świątynia w Lubszy, wzniesiona w II połowie XIV w. lub na przełomie wieków XIV i XV, na miejscu drewnianego. Został on wzniesiony z kamienia pochodzącego z głazów narzutowych, które pozostawił wycofujący się lodowiec. Cały kościół, prócz wieży został otynkowany. Kościół jest orientowany. Zbudowany został w stylu gotyckim z cechami renesansowymi, które zostały wprowadzone w późniejszym czasie. Pierwotnie cały dach pokryty był gontami. Teren kościoła w 1827 r. powiększono o nowy cmentarz.

Początki Olszyny datowane są na koniec XIII wieku. W okresie nowożytnym mieszkańcy zajmowali się wypalaniem węgla drzewnego i wydobywaniem rudy żelaza. Wierni z Olszyny uczęszczali do kościoła w Cieszowej, będącego filią  parafii  w   Sadowie. W miejscowości  znajdowała się murowana  kaplica z dzwonem, która została rozebrana w 1873 roku. W jej miejscu postawiono duży głaz narzutowy, który miał chronić miejsce przed plądrowaniem grobowców znajdujących się pod dawną  kaplicą.

W 1755 r. koloniści niemieccy wznieśli w Piasku kaplicę ewangelicką oraz uruchomili szkołę. Kaplica wkrótce uległa ona spaleniu. W 1760 r. w jej miejsce zbudowali kościół, który w pierwotnej postaci zachował się do dzisiaj. Na wyposażeniu kościoła oryginalny ołtarz ambonowy.